Gehecht

Je raakt gehecht,

Aan iets echts.

Je raakt gehecht aan je vrienden,

Je kunt niet meer zonder ze tot je achttiende.

Dan wil je de wereld rond,

Van avond naar avond.

Van dag naar dag,

Tot je zag.

Wat je miste,

en dat je je vergiste.

Je ging weer terug,

Je bleef in de plaats van te vluchten.

Je bleef voor het avontuur,

En het werd niet saai.

Je bedacht; Het leven is een avontuur,

Het veranderd zo snel als vuur.

---------------------- 

Ik wil weer kunnen lachen,

Ik wil me weer veilig kunnen voelen in jou armen.

Die mij zullen verwarmen,

Ik wil herinneringen die nooit zullen vervagen.

Bij jou is het veilig en vertrouwd,

Jij bent degene met een hart van goud.

Waar ik voor altijd van houdt,

Jij bent mijn alles, mijn Valentijn.

Ik wil altijd bij jou zijn,

Ik heb je nodig om te overleven,

Ik zal je alles willen geven.

Alles wat ik nodig heb dat ben jij,

En dat gaat nooit voorbij.

Ik zal altijd van je blijven houden,

Niks zou me daarvan kunnen weerhouden.

----------------

Het was volle maan,

Op de avond dat ik jou zag staan.

Plotseling stond je vlak voor mijn neus,

Ik draaide me om en liep weg en dit was de verkeurde keus.

Dat was ongelofelijk dom,

Zo leuke jongen had ik niet moeten laten gaan,

Dat was het stomste wat ik ooit heb gedaan.

Steeds als ik hem weer tegenkom.

Denk ik er aan,

Dat hem negeren het stomste is wat ik heb gedaan.

Totdat hij me vroeg of ik met hem uit wilde gaan,

Dat is het slimste wat ik tot nu toe heb gedaan.

Hij bracht me thuis en gaf het gene waar ik op wachtte,

De kus waar ik zo naar smachtte.

© Stéphanie (16 jaar, Helen Parkhurst), januari 2010

Ongelofelijk ongelofelijk hoeveel je van iemand kan houden.

Wat je met die persoon kan delen.

Dat je kan huilen in zijn armen.

Dat je helemaal jezelf kan zijn zonder dat je je hoeft te schamen.

Iemand die probeert je te helpen, in goede en slechte tijden.

Die er altijd voor je is.

Dat is gewoon ongelofelijk.

Tamara, maart 2009

eenzaamheid midden in de massa

handen strijken langs mijn huid

stemmen gonzen in mijn oren

en wanneer ik mijn ogen open doe

zie ik ze

maar wanneer ik ze dan weer sluit

weet de leegte me te overmeesteren

de stemmen sterven weg,

zwakken af tot een zacht gefluister

de handen worden als zilte zomerse briesjes

strijkend langs mijn huid

het donker omsluit me mijn hart

en ik

we zijn alleen

langzaam dwaal ik rond in dit labirint van leegte

geen uitgang nabij

---------------- 

het komt wel goed
dat doet het altijd
na elke regenbui, komt nu eenmaal de zon weer tevoorschijn
hoe lang de regen ook duurt
hoe dik de druppels ook zijn
hoe donker de wolken lijken
daar achter schijnt de zon
en dat zal hij altijd blij30889@helenparkhurst.netven doen, de zon dooft nooit
je als je maar hoog genoeg gaat
zul je hem vinden
en anders, komt hij vanzelf naar je toe

Door Alex Tess Rutten, mei en september 2009

Leerlingen van ProAlmere, het praktijkonderwijs in Almere, hebben het schooljaar 2008/2009 meegedaan aan een gedichtenwedstrijd.

Alle winnende deelnemers kregen aan het einde van het schooljaar het boekje getiteld "Vroeger dacht of wou ik" met daarin hun gedichten. In de lessen hebben de leerlingen met veel plezier aan gedichten gewerkt.

Bron: Almere Deze Week