Tijdens het open huis van de nieuwe bibliotheek heeft Florian, lid van de jongerenredactie, Ronald Giphart geïnterviewd. Lees hier wat Ronald allemaal heeft gezegd.

Hoe populair denkt u dat u bent onder de jongeren?
Nou, niet meer zo heel erg populair. Volgens mij zijn schrijvers sowieso niet zo heel erg populair, dat was in mijn tijd ook al niet. Ik heb een tijd gehad dat ik heel veel naar scholen ging en dat m’n boeken ook goed voor de lijst gelezen werden. Volgens mij is dat de laatste jaren ’n stukje minder geworden. Ik heb in mijn klas even gevraagd of ze wisten wie Ronald Giphart is, en het merendeel zei “Wie is dat?” Zo hoort het ook.

Hoe denkt u de groep jongeren van mijn leeftijd te bereiken en heeft u daar behoefte aan?
Nee, ik ben autonoom schrijver dus ik schrijf boeken die ik zelf lees of zou willen lezen en mijn uitgever probeert dat aan de man te brengen, die gaat ervoor zorgen dat jongeren het gaan lezen, dat ouderen het gaan lezen. Ik zelf doe daar niet aan mee. Het boeit mij niet om 80-jarigen het gaan lezen of 12-jarigen het gaan lezen, 12 jarigen liever niet, maar vanaf 16. Maar ik doe daar niet extra mijn best voor. Vroeger deed ik wel mijn best om naar scholen te gaan en studenten verenigingen, maar dat heb ik zo vaak gedaan en ik ben nu al een hele oude man dus dat doe ik niet.

Vindt u het belangrijk dat jongeren met literatuur en schrijven bezig zijn?
Voor mij maakt het niet uit wat jongeren doen of niet. Ik maak me helemaal geen zorgen dat jongeren zelf uitvinden hoe ze manieren vinden om zich te uiten. Literatuur is jezelf uiten, muziek is je zelf uiten. Jij loopt met een band van AC/DC, dan laat je aan de wereld zien, dit ben ik, ik ben die AC/DC. Dat je daarna luistert en dat dat jou scene is. Bij mij op school, de lezers, dat waren nerds. Als je met een boek ging zitten dan liet je zien, literatuur is mijn wapen tegen de wereld. Ik heb zelf ooit ondekt hoe fantastisch om niet alleen naar AC/DC te luisteren, ben zelf ook ooit eens naar een concert geweest, maar ook om boeken te lezen. De tekst te lezen en je te laten meevoeren van wat je gepresenteerd krijgt. Door jezelf een wereld op te bouwen terwijl je leest, niet alleen ik heb die emotie, heel veel mensen hebben die emotie. Maar als jongeren die emotie niet hebben of zichzelf niet toestaan om die emotie uit zichzelf te ontdekken, dat is hun probleem. Vroeger had ik wel een soort dat ik als een missionaris naar scholen ging om te laten zien hoe fantastisch lezen kan zijn en om te laten zien dat schrijver niet stoffige oude mannetjes op zolderkamers zijn, maar dat het ook leeftijd genoten kunnen zijn en mensen die op school zitten. Maar daar ben ik nu te oud voor, ik ben 44.

Ik ben een tijdje terug naar uw theathershow over liefde geweest, samen met Chabot en Bril, gaat u binnekort weer het theater in?
Bart is nu met Campert en Mulder, daarna wil Bart even rust, dan wil hij alleen op pad en in 2012 gaan we weer samen het theater in.

Ik weet dat u erg veel van lekker eten houdt, doet u daarnog wat mee?
Ja, met Jonny Boer en Sergio Herman, dat zijn dé beste koks van Nederland, die hebben allebei 3 Michelin sterren en daar heb ik allebei een week gewerkt. En dat was fantastisch. Dat boek verschijnt in Juni.

Wat vindt u van jongeren die zelf schrijven?
Dat juich ik heel erg toe, ik vind het knap als ze niet kiezen om doelloos achter je computer te zitten of een beetje te gamen of, tenminste dat moeten ze ook doen. Maar dat er ook nog jongeren zijn die de rust nemen om woorden op te schrijven. Kijk, wat er gebeurt als je een woord opschrijft, als jij bijvoorbeeld schrijft:”Klein station”. Daar heb je onmiddelijk een beeld bij, een oud klein station, mijn oude kleine station is niet jou oude kleine station. Op het moment dat jij leest “Een oud klein station” dan maak jij zelf in je hoofd jou eigen oude kleine station. Dat is het verschil tussen film en TV en literatuur. Ik zie dan een klein perron voor me met een spoor en een huisje. Ja, daarom gaat het ook vaak mis als het verfilmd wordt, dan denk je “hé, dat is niet mijn kleine station. Ik heb een ander stationnetje.” Het mooie van schrijven is zelf een wereld opbouwen. Jij bent god in je eigen universum. Anders dan dat je doelloos een beetje gaat zitten surfen op het internet. Doe ik afentoe ook wel. Ja, tuurlijk, moet je ook zeker doen. Maar ik schrijf ook kleine stukjes. Als ik iets niet op schrijf dan vergeet ik het. Ja en het is een kleine moeite om het op te schrijven en jij heb voor de rest van je leven dat verhaaltje bij je.

Doet u verder behalve uw website nog iets anders met het internet medium?
Nee, afentoe twitter ik maar dat doe ik ook heel weinig. Ik hou eigenlijk het liefst van in een hoek zitten met een boek, dat klinkt heel saai maar sterker nog, de krant lees ik s’ochtends terwijl ik ook een boek kan lezen. Ik ben een echte boeken lezer. En ik heb ook altijd boeken bij me voor als er straks een gaatje valt dat ik iets heb om te kunnen lezen, Dit ben ik nu aan het lezen, een boek van Jimmy Car een stand-up comedian, die heeft een boek geschreven over humor. Maar zit u dan op twitter omdat de rest het ook doet? Nou, ik vind het wel intressant om te kijken, als medium vind ik het wel intressant, Wilfred de Jong volg ik een beetje, maar ik heb nu al een week niet getwittert. Facebook heb ik ook, maar dat is echt alleen voor vrienden, gewoon privé en hyves heb ik niet, daar ben ik iets te oud voor.

Nieuwe Volkskrant, ik heb gehoord dat u 3 maal per week een column schrijft. Wat kunnen we ervan verwachten?
Ik moet nieuwscolumns schrijven, over de actualiteiten. Maar ik zou makkelijk een column over, ga ik niet doen, dat ik in Almere ben, dat de nieuwe bibliotheek geopend wordt en over de PVV enz.

Hartelijk dank voor het interview.
Graag gedaan.

Florian, jongerenredactie, maart 2010